Vijf jaar geleden verkocht Ton Pret nog verzekeringen, nu loopt U2-zanger Bono rond in zijn t-shirts. Hoe een entrepreneur kunstenaar werd.

Iedereen verklaarde hem voor gek, behalve zijn vrouw Saskia. Nadat hij twintig jaar samen met zijn broer een rendabel assurantiekantoor had bestierd, vond Ton Pret (51) het in 2005 mooi geweest. Hij verruilde het overzichtelijke entrepreneursleven voor een ongewis kunstenaarsbestaan.

Verkocht Pret vijf jaar geleden nog verzekeringen, nu loopt U2-zanger Bono rond met een T-shirt van Ton Pret. Hij heeft geen dag spijt gehad van zijn beslissing. 'Ik vond mijn leven niet creatief genoeg en ik lag in de clinch met verzekeringsbedrijf Aegon, dat via ons beleggingsverzekeringen wilde verkopen waar ik niet achter stond. Veeleisende klanten gaven mij het laatste duwtje om te kiezen voor mezelf.'

Deze keuze is goed uitgepakt. Terwijl de meeste kunstenaars noodgedwongen allerhande bijbaantjes hebben om hun kunstenaarsleven te bekostigen, kan Pret zich tegen goede betaling voltijds met kwast en verf creatief uitleven op doeken, T-shirts, pumps, stoelen en sinds kort ook op een Ferrari van een rijke fan. 'Ik beschilder alles, behalve lichamen. Bodypaint blijft te kort zitten. Dat vind ik zonde.'

De basis van de ondernemende kunstenaar, met naar eigen zeggen een jaaromzet van euro 100.000, is een laagdrempelige website waarop de bezoeker direct als klant wordt aangesproken. Daarbij slingert Pret zijn werk via sociale media als Hyves en MySpace de digitale snelweg op.

De eigen website staat nog maar net online als de organisatie van de Florence Biennale in 2005 mailt met de vraag of Pret wil exposeren in de stad waar de renaissance is geboren. 'Ik dacht dat ik door iemand werd gedold. Via de post heb ik een duidelijke bevestiging gevraagd. Toen hing ik opeens met drie schilderijen in een middeleeuws Florentijns fort. Dat was een prachtig begin van mijn nieuwe leven.'

Een ander hoogtepunt dat Pret dankzij Hyves overkomt, is de ontwerpopdracht van een T-shirt voor het fairtradekledingmerk van U2-zanger Bono. 'Daar zijn er honderd van gemaakt. Zo'n opdracht is natuurlijk een mooi visitekaartje.' Het geluk lijkt helemaal met de autodidact als hij meedoet met een ontwerpwedstrijd voor horloges en Senseo-koffieapparaten en ze allebei nog wint ook.

De lof van bedrijven en particulieren voor het werk van Pret staat in schril contrast met de waardering van vakgenoten. De kleurrijke naïeve stijl, die associaties oproept met de Cobra-beweging en Keith Haring, wordt door geschoolde vakbroeders vaak met minachting bekeken. 'Andere kunstenaars noemen mijn werk commercieel. Maar ja, daar zit veel jaloezie bij, want ze zien dat ik goed verkoop.'

Als de dilettant zich in 2006 ook nog eens laat paaien door de veroordeelde meestervervalser Geert Jan Jansen om op diens slot Beverweerd een atelier te nemen, ligt Pret er in de kunstscene definitief uit. 'Soms mag ik alleen ergens exposeren als ik mijn contact met Jansen verbreek. Dat doe ik natuurlijk niet. Hij heeft mensen opgelicht maar is daarvoor veroordeeld. Wat mij betreft is het dan ook klaar.'

Hij is nog steeds dankbaar voor de uitnodiging van kunstparia Jansen om bij hem te komen werken. Het soort doek, de verfkeuze, zelfs de afmetingen van de Pretschilderijen komen uit de koker van Jansen. 'Eerst maakte ik kleine schilderijen, maar Geert zei dat ik grotere doeken van 1,20 bij 1,60 moest gaan maken. Die worden nu verkocht voor ongeveer euro 5000 per stuk.'

Door collega-kunstenaars mag de kunstentrepreneur met de nek worden aangekeken, bezoekers van kasteel Beverweerd in Werkhoven, zoals voormalig Yab Yum-eigenaar Theo Heuft, tennisicoon Richard Krajicek en serieondernemer Marcel Boekhoorn vinden de uitbundige stijl prachtig. 'Toen Boekhoorn mijn werk zag, heeft hij direct een beschilderde spijkerbroek besteld.'

Natuurlijk steekt het de eeuwige twijfelaar dat vakgenoten op hem neerkijken, maar de mores van de kunstelite kan hem uiteindelijk gestolen worden. 'Ik was even lid van het Nederlands Kunstenaars Forum maar daar ben ik uit gegooid omdat ik geen fantasie zou hebben. Als ik later in een museum hang, kan ik een dikke vinger naar ze maken.'

Want over de motor van zijn handelen is Pret duidelijk. 'Roem en erkenning zijn mijn drijfveren. Werk in het Guggenheim of het Museum of Modern Art, dat is mijn droom.'